· 15 min czytania

Koordynacja wzrokowo-ruchowa u dzieci: czym jest, jak się rozwija i po czym poznać trudności

Koordynacja wzrokowo-ruchowa to zdolność wykonywania ruchów pod kontrolą wzroku, czyli współpraca oka z ręką i z całym ciałem. Oczy wskazują cel, a ruch dopasowuje się do tego, co widać. Koordynacja wzrokowo-ruchowa u dzieci dojrzewa latami, od pierwszej wieży z klocków w żłobku po swobodne pisanie w szkole. Każdy idzie tą drogą we własnym tempie, dlatego w jednej grupie jedni rysują już pewną kreską, a inni wciąż krzywo.

Krzywa kreska nie mówi jednak, gdzie leży kłopot. Przyczyną bywa wzrok, ocena kształtu albo położenia, prowadzenie ręki, a czasem zwyczajnie wiek, bo rysuje najmłodszy w grupie. Od przyczyny zależy, co zrobisz dalej, a odróżnisz ją, gdy wiesz, czego spodziewać się w żłobku, w przedszkolu i w klasach 1–⁠3.

Czym jest koordynacja wzrokowo-ruchowa u dzieci?

Łyżka trafia do ust, piłka ląduje w dłoniach, klocek staje równo na wieży. Za każdym razem oczy podpowiadają, a ręka wykonuje. Na tym polega koordynacja wzrokowo-ruchowa: na współpracy wzroku z dłońmi i z całym ciałem. Oczy mówią, gdzie jest przedmiot i jak wygląda, a ruch dopasowuje się do tego, co widać. Jej częścią jest koordynacja oko-ręka (spotkasz też nazwę „ręka-oko”), czyli współpraca wzroku z samą ręką¹.

W drobnych ruchach dłoni wzrok prowadzi palce przy chwytaniu, nawlekaniu koralików, lepieniu, rysowaniu i pisaniu. W ruchach całego ciała pomaga trafić piłką do celu, złapać ją, czworakować i omijać meble w sali².

Psycholodzy traktują koordynację wzrokowo-ruchową jako jeden z pięciu składników percepcji wzrokowej. Pozostałe to spostrzeganie figury i tła, stałość spostrzegania, położenie w przestrzeni i relacje przestrzenne³. Percepcję wzrokową, ocenę położenia przedmiotów i koordynację łatwo pomylić, a różnicę najprościej pokazać na jednej zabawie: nawlekaniu koralików.

Pojęcie Co oznacza Przykład przy nawlekaniu
Percepcja wzrokowa dostrzeganie, rozpoznawanie i rozumienie tego, co się widzi zauważyć czerwony koralik wśród niebieskich
Percepcja wzrokowo-przestrzenna (położenie w przestrzeni i relacje przestrzenne) ocena, gdzie leży przedmiot: względem siebie i względem innych przedmiotów wiedzieć, że koralik leży przed pudełkiem, a nie za nim
Koordynacja wzrokowo-ruchowa ruch wykonany pod kontrolą wzroku wziąć koralik i nawlec go na sznurek

W tekstach o rozwoju dzieci, zwłaszcza anglojęzycznych, pojawia się jeszcze integracja wzrokowo-ruchowa (ang. visual-motor integration). To pojęcie szersze, a sprawdza się je zwykle przerysowaniem figur. Przerysowanie tylko wygląda na proste. Trzeba zobaczyć, z jakich części składa się figura, przenosić uwagę z części na całość i z powrotem, zapamiętać wzór i ułożyć ruchy palców we właściwej kolejności⁴.

Słaby rysunek nie mówi więc jeszcze, gdzie leży kłopot. Jeden przedszkolak dobrze rozpoznaje kształt, a nie umie go przerysować. Inny rysuje sprawnie, ale myli „b” z „d”, czyli litery, które różnią się tylko położeniem. W pierwszym przypadku kłopot sprawia przeniesienie obrazu na ruch ręki, w drugim spostrzeganie. Nie ma w tym sprzeczności: rozpoznawanie przedmiotu i ruch w jego stronę obsługują w mózgu częściowo różne drogi⁵.

Dlaczego koordynacja wzrokowo-ruchowa jest tak ważna?

Koordynacja wzrokowo-ruchowa pracuje od rana do wieczora: przy jedzeniu i ubieraniu się, przy rysowaniu i pisaniu, w zabawie z piłką i w berku. Najlepiej widać to u dzieci, które mają z nią duże kłopoty.

  • Samodzielność. Trudniej im jeść sztućcami, ubierać się i rozbierać. Specjaliści sprawdzają te czynności, gdy oceniają koordynację.
  • Pisanie. Pismo bywa wolne, niedokładne albo nieczytelne.
  • Nauka w klasie. Sprawne ruchy oczu są potrzebne przy czytaniu, szukaniu informacji na stronie i śledzeniu tego, co pokazuje nauczyciel⁶.
  • Zabawa z rówieśnikami. W zabawach ruchowych trzeba śledzić wzrokiem toczącą się piłkę i biegające dzieci. Dzieci z dużymi trudnościami w koordynacji mniej się ruszają i rzadziej dołączają do gier zespołowych⁷.

Ciekawie wygląda też związek z matematyką. Amerykańscy badacze przez dwa lata obserwowali ok. 250 pięcio- i sześciolatków. Sprawność w przerysowywaniu figur i wyniki z matematyki szły w parze: dzieci lepsze w jednym robiły potem większe postępy w drugim, i to w obie strony⁴. Matematyka w pierwszych latach nauki to przecież rozróżnianie podobnych cyfr i znaków, przepisywanie działań i wyobrażanie sobie przedmiotów. To związek, a nie dowód, że jedno powoduje drugie.

Skoro tak wiele zależy od współpracy oka i ręki, warto zobaczyć, co dzieje się w czasie jednego prostego ruchu. To pomaga zrozumieć, skąd biorą się trudności.

Jak działa koordynacja wzrokowo-ruchowa?

Weźmy przedszkolaka, który chce położyć klocek na szczycie wieży. Ruch trwa sekundę, ale składa się z kilku kroków. Gdy któryś z nich jeszcze nie dojrzał, ręka porusza się wolno albo niedokładnie.

Nauczycielka rzuca kolorową piłkę, a dwoje przedszkolaków śledzi ją wzrokiem

Najpierw oczy, potem ręka. Wzrok przeskakuje na klocek, a ręka rusza chwilę później i sięga tam, gdzie już patrzą oczy. Tak wygląda sprawny ruch: wzrok wskazuje cel⁸. Gdy maluch sięga, patrząc gdzie indziej, pomaga prosta wskazówka: „Najpierw popatrz na klocek, potem go weź”.

Dwoje oczu ocenia odległość. Każde oko widzi klocek pod nieco innym kątem, a mózg składa oba obrazy w jeden. Tak powstaje widzenie przestrzenne (stereoskopowe), dzięki któremu wiadomo, jak daleko jest wieża i jak wysoko unieść rękę.

Ręka poprawia kurs po drodze. Gdy dłoń zbacza w bok, oczy to widzą, a mózg koryguje kierunek. Informacja o błędzie dociera jednak z opóźnieniem, więc ruch poprawiany na bieżąco jest wolniejszy. Im młodsze dziecko, tym częściej koryguje ruch w trakcie. Dlatego ruch ręki przedszkolaka bywa wolny i kręty, np. przy rysowaniu kreski, i nie jest to niestaranność. Umiejętność uczenia się na błędach, tak żeby kolejny ruch od początku był dokładniejszy, dojrzewa aż do wieku ok. 13–⁠14 lat⁹.

Czucie głębokie mówi, gdzie jest ręka. Położenie ręki podpowiadają nie tylko oczy. Czucie głębokie (propriocepcja), czyli zmysł położenia i ruchu ciała, działa także wtedy, gdy na rękę nie patrzymy. U młodszych dzieci jest mniej pewne: pięcio- i sześciolatki, które z zasłoniętymi oczami miały ustawić rękę w określonej pozycji, raz trafiały blisko, a raz daleko od niej. Pewności przybywa przez całe dzieciństwo, aż do dorosłości¹⁰.

Stabilne ciało ułatwia pracę rąk. U przedszkolaka oczy, głowa i tułów wciąż pracują razem: przenosząc wzrok, dziecko zwykle obraca też głowę. Dlatego liczy się pewna postawa. Gdy tułów ma podparcie, ręka szybciej rusza do celu, a najwięcej zyskują na tym dzieci w wieku 4–⁠6 lat¹¹. Badanie odbyło się w laboratorium, ale wyciągamy z niego wniosek dla sali: przy nawlekaniu, rysowaniu i pisaniu dobrze, gdy krzesło i stolik pasują do wzrostu.

Powtarzanie zamienia ruch w nawyk. Przy dobrze wyćwiczonym ruchu mózg z góry wie, jak go wykonać, więc oczy rzadziej muszą pilnować ręki. Najlepiej widać to przy pisaniu. Przed 10. rokiem życia uczeń pisze wolno i stale patrzy na to, co spod ręki wychodzi, a szybko i automatycznie pisze dopiero w wieku ok. 14 lat¹².

Koordynacja wzrokowo-ruchowa dojrzewa więc latami. Jej kolejne etapy dobrze jednak widać w sali, przy klockach, kredce i piłce.

Jak rozwija się koordynacja wzrokowo-ruchowa na kolejnych etapach?

Pierwsze ruchy pod kontrolą wzroku pojawiają się bardzo wcześnie. Już w pierwszym miesiącu noworodek skupia wzrok na twarzy opiekuna i wodzi oczami za poruszającymi się przedmiotami. Pod koniec pierwszego roku bawi się zabawkami, patrząc na to, co robi.

Wiek podany przy umiejętnościach poniżej jest orientacyjny: to wiek średni, a każde dziecko rozwija się we własnym tempie¹³˒¹⁴.

Maluch w żłobku rysuje czerwoną kredką na dużym arkuszu papieru

Żłobek (1–⁠3 lata)

  • ok. 1,5 roku: wieża z 2–⁠3 klocków, bazgranie kredką, wkładanie klocków do pasujących otworów,
  • ok. 2 lat: wieża z kilku klocków (do ok. 6), pionowa kreska narysowana za dorosłym, kopanie piłki,
  • pod koniec żłobka: coraz wyższe wieże i „pociąg”, czyli kilka klocków ułożonych w rzędzie, z jednym klockiem na górze jako kominem.

Przedszkole (3–⁠6 lat)

  • ok. 3 lat: przerysowanie koła,
  • ok. 4 lat: kwadrat i krzyż według wzoru oraz budowla według wzoru, w której widać wszystkie klocki, np. schodki albo brama,
  • ok. 5 lat: trójkąt według wzoru,
  • w wieku 5–⁠6 lat: trudniejsze budowle według wzoru, np. zamek na planie prostokąta; w badaniu z 2023 r. bez błędu zbudowała go mniej więcej połowa pięcio- i sześciolatków¹⁵,
  • pod koniec przedszkola: praca według wzoru i nazywanie położenia przedmiotów, np. „nad”, „pod”, „za”.

U przedszkolaka przewaga jednej ręki bywa jeszcze słaba i zmienna, choć pierwsze jej oznaki widać już u półrocznych niemowląt¹⁶. Nie zmuszaj więc do wyboru: niech dziecko sięga po kredkę tą ręką, którą mu wygodniej.

Klasy 1–⁠3

  • trudności, których wcześniej nie było widać, często wychodzą przy nauce liter, np. jako mylenie „b” i „d” albo „b” i „p”,
  • pismo nie jest jeszcze automatyczne: uczeń pisze wolno i patrzy na to, co pisze.

Jak rozpoznać zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej w grupie?

Skoro wiek przy każdej umiejętności to średnia, jedno opóźnienie niczego nie przesądza. Niepokój powinno budzić dopiero wyraźne odstawanie od tego, co potrafi większość rówieśników. Zwróć uwagę na dziecko, które unika zadań wymagających dokładnego ruchu pod kontrolą wzroku albo radzi sobie z nimi wyraźnie gorzej niż reszta grupy.

Sygnały poniżej dotyczą całej percepcji wzrokowej, nie tylko koordynacji. Ułatwiają obserwację, ale nie zastępują testu, a diagnozę stawia specjalista³.

Objawy w żłobku

Obserwuj, czy dziecko:

  • około 2. urodzin nie buduje wieży z kilku klocków,
  • wyraźnie później niż rówieśnicy zaczyna rysować kreskę za dorosłym i kopać piłkę (zwykle dzieci potrafią to ok. 2. urodzin),
  • pod koniec żłobka wciąż nie wkłada klocków do pasujących otworów.

Objawy w przedszkolu

Obserwuj, czy dziecko:

  • unika rysowania, malowania, puzzli i układanek,
  • jest niezręczne i z trudem porusza się między przedmiotami w sali,
  • myli słowa opisujące położenie, np. „nad”, „pod”, „za”,
  • nie radzi sobie w zabawach, w których trzeba złapać, rzucić albo trafić, np. często chybia celu albo nie łapie piłki, którą łapie większość rówieśników,
  • nie potrafi narysować prostych znaków i figur według wzoru, choć większość dzieci w tym wieku już to potrafi (orientacyjny wiek podajemy wyżej).

Objawy w szkole

Na początku klasy 1 obserwację ułatwia kwestionariusz M. Bogdanowicz do rozpoznawania ryzyka specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu, przeznaczony dla nauczyciela. Jedna z jego części dotyczy właśnie koordynacji wzrokowo-ruchowej: sprawdza m.in., czy uczeń rzuca i chwyta piłkę, posługuje się nożyczkami i rysuje ze wzoru koło, kwadrat, krzyż i trójkąt¹⁷.

Obserwuj, czy uczeń klas 1–⁠3:

  • myli litery podobne kształtem albo położeniem, np. „b” i „d”, „b” i „p”,
  • ma kłopot z napisaniem znaku według wzoru albo z pamięci,
  • z trudem przepisuje z tablicy do zeszytu,
  • przy kolorowaniu wychodzi za linię i nie potrafi wyciąć kształtu po linii,
  • pisze tak, że litery „uciekają” z linii w górę albo w dół,
  • wpada na meble, potyka się na progach i schodach,
  • pisze wolno i szybko męczy się przy zadaniach szkolnych.

Podobne sygnały zdarzają się u dzieci, które mają trudności z przetwarzaniem bodźców zmysłowych. Piszemy o tym w artykule o integracji sensorycznej.

Skąd biorą się trudności i co wtedy zrobić?

Lista objawów mówi, co się dzieje, ale nie mówi dlaczego. Weźmy dziecko, które rysuje krzywo. Może źle widzieć, źle oceniać kształt albo położenie, słabo prowadzić rękę albo po prostu być najmłodsze w grupie. Od przyczyny zależy, co zrobisz dalej.

Przyczyna Co się dzieje Co pomaga
Wzrok oczy źle ze sobą współpracują; dzieci z niedowidzeniem, które nie mają widzenia przestrzennego, częściej chybiają przy sięganiu i chwytaniu¹⁸ badanie wzroku: zapytaj rodziców, kiedy dziecko ostatnio było u okulisty
Spostrzeganie dobrze widzi, ale źle ocenia kształt albo położenie przedmiotu, np. myli „b” z „d” konsultacja w poradni psychologiczno-pedagogicznej
Prowadzenie ręki wie, co ma narysować, ale nie prowadzi ręki dość dokładnie konsultacja w poradni i więcej zabaw, w których ręka idzie za wzrokiem
Wiek najmłodsze dziecko w grupie jest po prostu na wcześniejszym etapie rozwoju czas i codzienne zabawy; przed 5. urodzinami zaburzenie koordynacji rozpoznaje się tylko przy dużych trudnościach, bo małe dzieci rozwijają się bardzo nierówno i wiele z nich nadrabia zaległości

Gdy kłopoty są duże i utrudniają samoobsługę, naukę i zabawę, specjalista może rozpoznać rozwojowe zaburzenie koordynacji (ang. developmental coordination disorder, DCD). Szacuje się, że dotyczy ono ok. 5–⁠6% dzieci⁷.

Na liście przyczyn nie ma natomiast skrzyżowanej lateralizacji, czyli sytuacji, gdy np. wiodąca jest prawa ręka, a lewe oko. Sama w sobie nie jest powodem do niepokoju. Metaanaliza 26 badań z udziałem ponad 3,5 tys. dzieci w wieku 5–⁠12 lat nie wykazała, że takie dzieci gorzej się uczą albo mają niższą inteligencję¹⁹.

Co zrobić z obserwacją?

  1. Zapisz konkretne sytuacje: co dziecko robiło, kiedy i jak często.
  2. Porozmawiaj z rodzicami. Opowiedz, co widzisz w grupie, i zapytaj, jak dziecko radzi sobie w domu. Zapytaj też o ostatnie badanie wzroku.
  3. Zaproponuj konsultację. Rodzice mogą zgłosić się z dzieckiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Psycholog albo pedagog rozmawia z nimi, obserwuje dziecko, ogląda jego prace i przeprowadza testy. Na tej podstawie ustala, z czym są trudności i jak są duże. Czasem kieruje też do okulisty albo neurologa.
  4. Daj więcej okazji do ćwiczeń w sali. Rzuty piłką do celu, nawlekanie koralików i lepienie rozwijają koordynację oko-ręka. Zaczynaj od zadań łatwych i utrudniaj je stopniowo.

Podział ról jest prosty: Ty obserwujesz i notujesz, a diagnozę stawia specjalista.

Podsumowanie

  • Koordynacja wzrokowo-ruchowa to ruch pod kontrolą wzroku. Oczy wskazują cel, ręka idzie za nimi, a wzrok i czucie głębokie poprawiają ruch po drodze. Po wielu powtórzeniach ruch staje się automatyczny.
  • Dojrzewa długo, aż do wieku nastoletniego. Szybko i automatycznie dzieci piszą dopiero w wieku ok. 14 lat.
  • Percepcja to nie to samo co koordynacja. Percepcja wzrokowa to rozumienie tego, co się widzi, a koordynacja wzrokowo-ruchowa to ruch dopasowany do tego, co się widzi. Słaby rysunek może więc mieć różne przyczyny, także wzrok i wiek.
  • Podział ról. Nauczyciel obserwuje i notuje, diagnozę stawia specjalista.

Na stronach dla żłobka, przedszkola i szkoły opisujemy, jak wykorzystać miękkie klocki magnetyczne na co dzień, i pomagamy dobrać zestaw do sali i liczby dzieci.

FAQ

Co to jest koordynacja wzrokowo-ruchowa?

To zdolność wykonywania ruchów pod kontrolą wzroku. Oczy mówią, gdzie jest przedmiot i jak wygląda, a ręka albo całe ciało wykonuje ruch dopasowany do tego, co widać.

Czym różni się koordynacja wzrokowo-ruchowa od percepcji wzrokowej?

Percepcja wzrokowa to dostrzeganie i rozumienie tego, co się widzi, a koordynacja wzrokowo-ruchowa to wykonywanie ruchów pod kontrolą wzroku. Psycholodzy uznają ją za jeden ze składników percepcji wzrokowej. Za rozpoznanie przedmiotu i za ruch w jego stronę odpowiadają w mózgu częściowo różne drogi.

Kto diagnozuje zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej?

Specjalista: psycholog albo pedagog, np. w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Czasem potrzebny jest też okulista albo neurolog. Rozwojowe zaburzenie koordynacji (DCD) rozpoznaje lekarz albo zespół specjalistów. Nauczyciel obserwuje dziecko i dzieli się spostrzeżeniami z rodzicami i specjalistą.

Czy skrzyżowana lateralizacja to powód do niepokoju?

Sama w sobie nie. Metaanaliza 26 badań z udziałem dzieci w wieku 5–⁠12 lat nie wykazała, że dzieci ze skrzyżowaną lateralizacją gorzej się uczą albo mają niższą inteligencję.

Od kiedy ćwiczyć koordynację wzrokowo-ruchową?

Od najmłodszych lat. Spostrzeganie wzrokowe rozwija się od pierwszych dni życia, a półtoraroczne dziecko wkłada już klocki do pasujących otworów i buduje pierwsze wieże.

Przypisy

  1. Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Toruniu, Alfabetyczny leksykon pojęć, czyli jak rozumieć zapisy opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej, hasło „Koordynacja wzrokowo-ruchowa”, PDF (dostęp 30.10.2026).
  2. M. Rościszewska-Woźniak i in., Wychowanie przedszkolne. Komentarz dydaktyczny do podstawy programowej, Instytut Badań Edukacyjnych – PIB, 2026, s. 28, 41, PDF (dostęp 2.11.2026).
  3. K. Migdał, Zaczarowany świat znaków. Percepcja wzrokowa i jej stymulowanie u dzieci w wieku przedszkolnym, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 3 w Krakowie, PDF (dostęp 30.10.2026).
  4. H. Kim, C.A.K. Duran, C.E. Cameron, D. Grissmer, Developmental Relations among Motor and Cognitive Processes and Mathematics Skills, Child Development 89(2), 2018 (online 2017), PMC5550379.
  5. M.A. Goodale, A.D. Milner, Separate visual pathways for perception and action, Trends in Neurosciences 15(1), 1992, s. 20–⁠25, PubMed 1374953.
  6. V. Vinuela-Navarro, Eye movements in children: characteristics in typical and atypical development and assessment in practice, Optometry in Practice 19(2), 2018, PDF (dostęp 30.10.2026).
  7. R. Blank i in., International clinical practice recommendations on the definition, diagnosis, assessment, intervention, and psychosocial aspects of developmental coordination disorder, Developmental Medicine & Child Neurology 61(3), 2019, PMC6850610.
  8. M. Abid, I. Poitras, M. Gagnon, C. Mercier, Eye-hand coordination during upper limb motor tasks in individuals with or without a neurodevelopmental disorder: a systematic review, Frontiers in Neurology 16, 2025, PMC12238595.
  9. L.A. Malone, N.M. Hill, H. Tripp, V. Zipunnikov, D.M. Wolpert, A.J. Bastian, The control of movement gradually transitions from feedback control to feedforward adaptation throughout childhood, npj Science of Learning 10, 2025, PMC11897242.
  10. J.M. Holst-Wolf, I-L. Yeh, J. Konczak, Development of Proprioceptive Acuity in Typically Developing Children: Normative Data on Forearm Position Sense, Frontiers in Human Neuroscience 10, 2016, PMC5002403.
  11. S. Saavedra, M. Woollacott, P. van Donkelaar, Effects of postural support on eye hand interactions across development, Experimental Brain Research 180(3), 2007, PMC2744857.
  12. S. Gerth i in., Is Handwriting Performance Affected by the Writing Surface? Comparing Preschoolers’, Second Graders’, and Adults’ Writing Performance on a Tablet vs. Paper, Frontiers in Psychology 7, 2016, frontiersin.org.
  13. HSE (publiczna służba zdrowia w Irlandii), Developmental milestones: 1–⁠2 lata, 3–⁠5 lat (przegląd 27.06.2025).
  14. K. Wzorek-Łyczko (wersja 2025 z A. Piwowarczyk), Rozwój dziecka 0–⁠36 miesięcy, Klinika Pediatrii z Oddziałem Obserwacyjnym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, materiały dydaktyczne: wersja 2019/2020, wersja 2025 (dostęp 30.10.2026).
  15. J.A. Jelinek, Odtwarzanie wzorów konstrukcyjnych przez dzieci 4-, 5- i 6-letnie 70 lat temu i dzisiaj. Porównanie wyników badań, Lubelski Rocznik Pedagogiczny 42(2), 2023, s. 77–⁠91, journals.umcs.pl.
  16. S.M. Scharoun, P.J. Bryden, Hand preference, performance abilities, and hand selection in children, Frontiers in Psychology 5, 2014, frontiersin.org.
  17. M. Bogdanowicz, Kwestionariusz rozpoznawania specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu – klasa I, opracowanie statystyczne K. Karasiewicz, PDF w serwisie kursy.operon.pl (dostęp 30.10.2026).
  18. S. Grant, C. Suttle, D.R. Melmoth, M.L. Conway, J.J. Sloper, Age- and stereovision-dependent eye-hand coordination deficits in children with amblyopia and abnormal binocularity, Investigative Ophthalmology & Visual Science 55(9), 2014, PMC4160093.
  19. M. Ferrero, G. West, M.A. Vadillo, Is crossed laterality associated with academic achievement and intelligence? A systematic review and meta-analysis, PLoS ONE 12(8), 2017, PMC5573212.

Think hard. Play soft.

JollyHeap to polski producent dużych piankowych klocków magnetycznych. Od 2015 roku szyjemy je ręcznie w Rzeplinie pod Wrocławiem. W przedszkolach i szkołach dzieci uczą się z nimi liczyć i budować. Terapeuci wykorzystują je w integracji sensorycznej i fizjoterapii, a sale zabaw wybierają je, bo wytrzymują codzienne, intensywne użytkowanie.

MiękkieBezpieczneTrwałe
Policz zestaw dla swojej sali